وجه صحيح ادا شده وتوهم اينكه لازم مىآيد وقف به حركت ضعيف است واگر اين را ملاحظه كنيم ، گاه است كه آية را بايد از سر گرفت . پس در " صراط الذين " مثلا هرگاه حرف " ذال " از مخرج ادا نشود ، خود تدارك كند جايز است كه بگويد : " الذين أنعمت عليهم " . وهمچنين در " الصراط المستقيم " هرگاه " سين " مستقيم از مخرج ادا نشود ، همان كلمه " المستقيم " را تكرار كند ، واگر اكتفا نكنيم در اينجا بايد آية را از سر گرفت ، به جهت آنكه توهم ، يعنى وقف به حركت در كلمه " الصراط " و " اهدنا " هر دو لازم مىآيد . 228 - سؤال : هرگاه مصلى در بين كلمه ، به اعتبار آب دهن يا بلغم ، قطع صدا ونفس نمود ، كلمه مزبوره را تكرار نمايد ، يا چون نفس باقي است كافى است ؟ جواب : همين كه تكلم به كلمه ، بر وجه صحيح مىشود ، هر چند جهر ، به سبب بلغم يا چيز ديگر به عمل نيايد ، ظاهر اين است كه در مثل يك كلمه يا دو كلمه ، مضر به نماز نباشد وتكرار واجب نباشد واگر بعد از ازاله آن به تنحنح يا وجهي ديگر تكرار كند به قصد احتياط بهتر خواهد بود . 229 - سؤال : كلمه " تعالى " را در " بحول الله تعالى " بايد گفت يا نه ؟ جواب : نمىگويم وحكم به بطلان نمىكنم اگر بگويند . وأحوط ، ترك آن است . 230 - سؤال : طفل غير مكلف ، نيت نماز وروزه را به چه نحو بكند ؟ جواب : آنچه را حقير در اين مسئله تحقيق كرده‌ام بعد از اشكالات بسيار ، از هر جهت از جهات ، اين است كه عبادات صبي مميز ، شرعيه است وامر از براي أو سنت است وقصد استحباب مىكند ( هر چند در عبادات واجبه باشد ) تقربا إلى الله ، وليكن چون عمده مقصود در تكليف طفل ، تمرين يعنى عادت دادن أو است تا بعد از بلوغ ، امر بر أو آسان باشد ، لهذا بايد صورت نيت مكلفين را هم تصور نمايد ، يعنى اين نماز وروزه كه مكلفها آن را مىكنند به اين نحو كه قصد مىكنند كه اين نماز يا روزه را مىكنم واجب تقربا إلى الله ، من همان را مىكنم بر من سنت است قربة إلى الله ، پس وجوب آن براي أطفال ، محض تصور است ونيت از باب تصديق است كه أجير حج مندوب ، تصور حجى كه سنت است بر منوب عنه مىكند به قصد وجوب بر خود ، تقربا إلى الله .